Nasreddin Hoca-Noel Baba

 

Noel baba yýlbaþýna doðru gündeme gelen bir ''dönem'' figürüdür.
Nasrettin hoca yýlýn her günü yýldýzdýr!...

Noel baba 'bütün çocuklara karþýlýksýz armaðan verme gibi ütopik,imkansýz bir fikrin kahramanýdýr.
Nasrettin hoca , 'parayý veren düdüðü çalar' dürüstlüðüyle realist ve gerçek bir kimsedir...

Noel baba ÇAM AÐAÇLARININ toplu katliamýnda baþ rol oynar
Nasrettin hoca sadece bindiði dalý keser , zararý da sadece kendisinedir...

Noel baba maddecidir.
Nasrettin hoca paraya çevrilmeyecek bir zenginlik kaynaðýdýr, ruhu ve zekayý besler…

Noel baba geyiklerin çektiði kýzakla, üstelik bir de uçarak,itici bir sürrealite içindedir.
Nasrettin hoca eþþeðine ters binerek reel ortamda sürreallik gösterdiði için daha çarpýcýdýr.

Noel baba aslen Antalya çýkýþlýdýr fakat asimile olmuþtur,doðum yerini meraklýsý bilir.
Nasrettin hoca sonsuza dek Akþehir'in evladýdýr...

Noel baba herhangi bir babalýðýný görmediðimiz bir''baba'' dýr
Nasrettin hoca hepimizin hocasýdýr…

Yorum (1) Yorum yaz! Kalýcý Baðlantý

Sessiz Ustalar

Köyümüzde, Halil Usta isminde bir marangoz vardý. Halil Usta söyleneni sessizce dinler ve kendinden talep edilen þeyi büyük bir ustalýkla yapar, sahibine teslim ederdi. Rahmetli babamla, Halil Usta’ya ‘sessiz usta’ derdik. Halil Usta, kendi hâlinde, sadece iþiyle meþgul olan sakin biriydi. Bulunduðu topluluklarda onun varlýðýný hissetmezdiniz bile. Ýþini yaparken ise þiir okuyor, oya iþliyor gibi maharetini konuþtururdu. Ortaya çýkan iþ de, gerçek bir sanat eseri olurdu.

Ben köyden ayrýldým, deðiþik kültür ve coðrafyalarda farklý insanlarla tanýþtým. Gittiðim hemen her yerde Halil Usta gibi sessiz ustalarý gördüm. Onlar da iþlerini sessizce yapýyor, iþ bittikten sonra sahnede görünmüyorlardý. Sonradan tanýdýðým bu sessiz ustalar, Halil Usta’dan farklý olarak bulunduklarý ortamlarýn âdeta her türlü derdine devaydýlar. Bu insanlar nerede ve hangi þartlarda olurlarsa olsunlar, kendilerine mutlaka yapacak bir iþ buluyor veya onlara bir iþ düþüyordu. Dolayýsýyla onlarýn bulunduðu yerlerde ortada bir iþ kalmýyordu. Bizim köydeki sessiz usta da böyle yerlerde olsaydý, herhalde o da benzeri þeyler yapardý.
Her yerde onlar
Onlar kendilerini, “Biz sessiz ustalarýz!” diye tanýtmazlar; ama onlarý, müþterek özelliklerinden dolayý herkes tanýr. Dünyanýn her yerinde, eðitim müesseseleri baþta olmak üzere, gönüllüler hareketi içinde makam, mevki, dil, din, renk ayýrýmý olmaksýzýn mutlaka bu sessiz ustalardan birileri bulunur. Her yerde, yüklerin en aðýrýný çekenler onlar olduðu hâlde ücret istemezler, gürültü çýkarmazlar, þikâyet etmezler, dertlerini asla söylemezler ve etrafa hep pozitif enerji yayarlar. Ellerini her taþýn altýna çekinmeden sokarlar. Onlar boþ otururken görülmez, bir iþ bitince diðerine koþarlar. Sadece kendi meslekleri ile ilgili iþleri yapma gibi bir takýntýlarý yoktur. Kendileri hangi konum ve meslekte olurlarsa olsunlar, ortadaki iþi yapmaktan geri durmazlar. Mevcudiyetleri kimseyi rahatsýz etmez. Bir iþin yapýlmasý mümkünse, lûgatlerinde, ‘Hayýr!’, ‘Yapýlmaz!’, ‘Olmaz!’ gibi kelimeler yoktur. Onlara göre, ölümden baþka her þeyin çaresi vardýr, hayatta hiçbir zaman tek yol yoktur, Allah her iþin bir hâl çaresini koymuþtur; engeller aþýlmak, problemler çözülmek içindir.

Onlar baþkalarýnýn yapmasý gereken iþleri de yaparlar. Bunun adýný asla angarya koymazlar. Yaptýklarýnýn fedakârlýk olduðunun bile farkýnda deðildirler. Bu yüzden de, ne bir iltifat, ne de maddî bir beklenti içinde olurlar. Bir bakýma onlar, yarýþ atlarýnýn karakterine sahiptirler, yani onlarýn yorulduklarý çatladýklarýnda anlaþýlýr.

Onlar kimseyle takýþmaz; gösteriþi sevmedikleri gibi, bilinmeyi de istemezler. Takdir edildiklerinde duymazdan gelirler. Onlarýn eþleri ve çocuklarý da genellikle kendilerine benzer.

Sessiz ustalar çoðu zaman baþkalarýný dinlemede kalýrlar; güzellikleri duymaya son derece iþtiyaklýdýrlar, bunlarý anlatanlarý dinlerken kendilerinden geçerler. Frekanslarýna girildiðinde sohbetlerine doyum olmaz. Hâdiselere bakýþlarýný, yaþadýklarýný tabiî bir þekilde resmediþlerini âdeta nefes almadan dinlersiniz. Ama bu çok hassas bir diyalogtur. Zîrâ kendilerine önem verdiðinizi ve hayranlýkla dinlediðinizi sezerlerse, derhal anlatmayý keserler ve kendilerine yapacak yeni iþler ararlar.

Sessiz ustalar çok iyi birer gözlemcidirler. Çevrelerindeki kimseler onlarý, çoðu þeyden habersiz zannetseler de, onlar, hâdiselerin arka plânlarý dahil, her þeyin farkýndadýrlar. Hasýrýn altýndan Mýsýr’ý seyrederler. Kiþilerin karakterini ve kiþiler arasý münasebetleri çok iyi okurlar. Size bu konularda çok güzel dersler de verirler. Seviyeniz, konumunuz onlarý hiç ilgilendirmez; sizin yanýnýzda çok rahattýrlar. Ayrýca çok cömerttirler, ellerinde ne varsa, baþkalarýna vermek onlarýn en büyük hazlarýndandýr.

Toplumun, hemen her kesiminde bu tip sessiz ustalar mevcuttur. Bunlar bir bakýma boþluklarý doldurduklarý için toplumlarýn sýhhatli olmalarýnda çimento vazifesi görürler. Ýnsanlýk belki de, bu tip insanlarýn yüzü suyu hürmetine ayakta kalabilmektedir. Tarihte bunlarýn misâllerini açýk seçik görmekteyiz. Sessiz ustalar, yaþadýklarý devirlerde herkesçe bilinmez, tanýnmazlar; ama sonra gelen nesiller, onlarýn kimler olduðunu net bir þekilde görür, öðrenir.

Sessiz usta özelliklerinin geliþtirilip zenginleþtirilmesi ve herkesin bu vasýflarýn kazanýlmasý yönünde çaba sarfetmesi gerekmektedir. Sessiz ustalarýn önünün açýlýp onlara imkânlar tanýnmasý, herkesin sessiz usta olma yolunda birbirini desteklemesi ve özellikle yeni yetiþen nesillere bu yolda yaþayan örnekler gösterilmesi gelecek adýna yapýlabilecek hayýrlý iþlerdendir.                                                                        Prof.Dr. Fatih KARAHÝSARLI

Yorum (0) Yorum yaz! Kalýcý Baðlantý

Kötü huy diken gibidir

Mevlânâ hazretleri, Mesnevi’de kötü huyun insanýn nefsine ve çevresine nasýl bir eziyet yaptýðý hakkýnda þöyle bir hikaye anlatýr: Huysuz adamýn biri bir gün herkesin gelip geçtiði yol üzerine dikenli çalýlar diker. Yoldan geçenler her ne kadar “Bunlarý buradan sök at” dese de o bunlarýn hiçbirine kulak asmaz. Yine kendi bildiðini okur. O dikenli çalýlar büyür yoldan geçen halkýn ayaðýna takýlýr, onlara eziyet eder. O yoldan geçenler periþan olur. Bu durum valiye kadar intikal edince vali onu yanýna çaðýrýr. Dikenleri sökmesi için emreder. O da sökerim diye söz verir; ama bugün yarýn diye ertelemeye devam eder. Ne sökmem der ne de sökmeye teþebbüs eder. Bir gün vali onu yanýna çaðýrýr; “Verdiði sözde durmayan adam, emrimi uygula!” diye sýký sýký tembihler. Aðýr ikazlarda bulunur. Çalýlarý diken huysuz adam da þöyle der: “Önümde hayli günler var. Merak etme nasýl olsa günün birinde sökerim.” Vali ise çabuk olmasýný söyler ve onu uyarmaya devam eder. Ama adam sözden anlamaz. Dikenler de kök salýp büyümeye devam eder. Mevlânâ, hikayenin bu kýsmýnda bir iþi yarýna ertelerken zamanýn su gibi akýp gittiðini söylüyor ve; “Her gün sen yarýn bu iþi görürüm diyorsun ama günler geçip gittikçe o dikenler daha da kuvvetleniyor. Onu sökecek olan da ihtiyarlýyor, kuvvetten düþüyor. Sen de her bir kötü huyunu bir diken bil. O dikenler kaç keredir senin ayaklarýna battý. Kaç kere oldu seni kötü huyun yaraladý. Sen kendi tabiatýndan hastalandýn da duygusuzluðun yüzünden habersizsin. Çirkin huyunun da baþkalarýný rahatsýz ettiðini bilmiyorsun. Sen þu dikeni gül fidaný haline getir. Gül fidaný ile onu aþýla. Böylece sendeki dikenler gül fidaný haline gelsin. Eðer sen de þerri gidermek istiyorsan, ateþin gönlüne hakkýn rahmet suyunu dök.”

Mevlânâ, burada nefsinin kötü arzularýna düþmeyi dert edinmeye dikkat çekiyor ve diyor ki:

“Nefsinin ateþi söndüren sonra, gönül bahçesine dikersen biter. Laleler, ak güller, güzel kokulu çiçekler yetiþir. Sözün kýsasý; iþini yarýna býrakma. Çabuk tövbe et de istiðfarý yarýna býrakma. Yýl geçti ekin vakti geldiðinde sende yüz karalýðýndan baþka bir þey kalmaz.

Beden aðacýnýn köküne kurt düþtü.

Onu söküp ateþe atmak, kulluk yaparak iyi iþlerle onu öldürmek gerek.”

Yorum (0) Yorum yaz! Kalýcý Baðlantý

YEÞÝL ELBÝSE

Yolda karþýlaþtýðýmýzda ezan okunuyordu.
-Gel seni camiye götüreyim, dedim. Bugün Cuma biliyorsun.
-Sen de benim camiye gitmediðimi biliyorsun, dedi
-Biliyorum ama, sebebini gerçekten merak ediyorum.
-Ne bileyim olmuyor iþte, dedi.Hem pantolonumun ütüsü bozulup, dizleri çýkar diye endiþe ediyorum.
Gayri ihtiyari gülmeye baþladým.
-Herhalde þaka yapýyorsun, dedim. Bunun için cami terk edilir mi?
-Ciddi söylüyorum, dedi. Giyimime ve özellikle yeþile düþkün olduðumu bilirsin.
Gerçekten öyleydi. Giydiði birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeþilin bir baþka tonundan seçer ve her zaman ütülü tutardý.
-Peki, dedim.Hayatýnda hiç camiye gitmedin mi?
-Çocukken dedemle birkaç kere gitmiþtim, dedi. Hem o yaþlarda dizlerim aþýnacak diye herhalde endiþe etmiyordum. Fakat artýk camiye gidebileceðimi zannetmiyorum.
Söyledikleri beni son derece þaþýrtmýþ ve bu konuyu açtýðýma piþman etmiþti. Daha sonra el sýkýþýp ayrýldýk.
Onunla konuþmamýzdan 2 ay sonra, kendisinin camide olduðunu söylediler. Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarýnýn en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeþiller vardý.
Yavaþça yanýna yaklaþtým ve kýsýk bir sesle:
-Hani, dedim. Camiye gelmeyecektin?
Hiç sesini çýkarmadý. Çünkü musalla taþýnýn üzerinde, yeþil örtülü bir tabut içinde yatýyordu.

Yorum (1) Yorum yaz! Kalýcý Baðlantý